DE VONDELING

SARAH MEULEMAN

VERSCHIJNT OP 28 MEI 2019 BIJ LEBOWSKI PUBLISHERS

‘Herinneringen zijn verhalen. Verhalen zijn fictie. Durf jij op je herinneringen te vertrouwen?’ 

Cover design by Anna Morrison

MEER INFORMATIE VOLGT BINNENKORT…

***

DEBUUTROMAN

CoverWIJNV small

Recensenten in binnen- en buitenland over Meulemans debuutroman:

‘Dit intelligente, donkere en verslavende debuut trekt de lezer naar binnen met een geweldig verhaal, een fantastische schrijfstijl en een onvoorspelbare twist aan het eind.’ – Library Journal, starred review 

‘Een van de krachtigste debuten van het jaar!’ – Crimereads

‘Een van de beste romans van 2018.’ – Marie-Claire USA

‘Een fraaie entree in de literaire arena.’ – De Volkskrant

‘Rijk en ambitieus.’ – De Telegraaf

Een van die zeldzame romans waarover je lang na de laatste bladzijde nog blijft denken. Levendig, complex en volkomen verslavend.’ – Amerikaans auteur Tess Gerritsen

‘Sarah Meulemans fascinerende, gelaagde debuut verspringt tussen locaties en tijden…deze intelligent geschreven psychologische roman geeft veel stof tot nadenken.’ – Publishers Weekly

‘Nog steeds leest het boek met zijn korte, flitsende hoofdstukken als een trein.’ – Knack ****

‘Een subliem geschreven boek.’ – Hebban

Sarah over haar debuut

Interview met Ilse Ruijters

HET WAAROM VAN EEN ROMAN REMIX

'Blijven schrappen, blijven schrijven!'

sarahmeuleman_romandebuut

‘Is een roman ooit af?’

Ik stel de vraag aan het publiek in de boekhandel en even blijft het stil. Eén vrouw schudt aarzelend het hoofd. De anderen vallen haar bij: nee, een roman is nooit af. Schitterend, die consensus, maar waarom is er dan in de honderden boeken op de planken om ons heen na verschijning nauwelijks een woord gewijzigd? Sommige boeken hebben nog een voorwoord gekregen, maar de meeste romans zijn bij verschijning bevroren, abrupt gestopt.

Twee jaar geleden schreef ik mijn debuutroman. Ik herinner me het moment waarop de tekst naar de drukker ging en mijn verbijstering dat dit ‘het’ was. De finish: een zakelijke, aan praktische bezwaren onderhevige, volkomen arbitraire eindstreep van mijn schrijfproces. Het verhaal lag vast, na dit moment zou er nooit meer iets wezenlijks aan mijn roman veranderen.

Toen kwamen de recensies. Lof, vragen, opmerkingen. Mijn debuut werd genomineerd voor de Bronzen Uil, maar toen er een midprice editie kwam, wilde ik meer dan het prijsje op het omslag wijzigen. Ik besloot te herschrijven. Niet als verraad naar mijn debuut, maar als loyaliteit naar mezelf als schrijver, en als experiment.

Ik stortte me opnieuw in de wereld van Hannah en Sophie en verdreef twee personages uit mijn verhaal. Kill your darlings, in de meest letterlijke zin. Binnen een week lag mijn zorgvuldig geconstrueerde debuutroman aan flarden. Compleet beangstigend, al die bungelende hoofdstukken en zwalkende personages. Ik zat met een lap tekst die verloren, haast melancholisch terugblikte op zichzelf als in een kromme spiegel.

Maar ík was het, die als schrijver in de spiegel keek. Omdat ik zoiets pas een jaar na verschijning van mijn eerste roman kon. Ik heb gehoord wat de recensenten en lezers hebben gezegd, ze hebben me geïnspireerd en nieuwsgierig gemaakt.

Schande, Meuleman! Een schrijver luistert niet naar lezer en recensent! Critici zullen roepen dat een échte schrijver onverzettelijk is. Maar luisteren en gehoorzamen zijn twee heel verschillende zaken en een roman is geen monoloog. Zodra een boek wordt uitgegeven (what’s in a word?), begeeft het zich in een buitenwereld waar het mee communiceert. Het start een dialoog met boeken, lezers, maatschappij. Die communicatie leidt onvermijdelijk tot nieuwe inzichten en ideeën.

Zo revolutionair is dat niet: in de muziekwereld zijn remixes schering en inslag. Kanye West komt met de ene na de andere mix, Coldplay maakt een schitterende salsa-versie van Clocks. Films krijgen director’s cuts. Ook in het theater wordt gesleuteld: The Wooster Group ontwikkelt stukken spelenderwijs, en als regisseur Ivo van Hove een voorstelling in het buitenland hervat, past hij de oorspronkelijke versie aan.

Waarom zien we van die beweeglijkheid zo weinig terug in de hedendaagse literatuur? Moeten boeken statisch zijn? Verbinden we een bepaalde waarde aan hun onwrikbaarheid? Is literatuur daarin wezenlijk verschillend van andere kunstvormen zoals muziek en film? Zijn we bang dat literatuur een zeker aanzien verliest als het zou meebewegen met deze tijd van grilligheid en dynamiek? Willen we liever dat de taal van onze schrijvers in steen gebeiteld blijft?

Er zijn in het verleden schrijvers geweest die aan hun romans bleven sleutelen. Vladimir Nabokov heeft naar eigen zeggen elke zin van zijn oeuvre herschreven. Hij zei: ‘My pencils outlast their erasers.’ Precies.

Blijven gummen, blijven schrijven. Laat romans voortschrijden en literatuur meebewegen met onze tijd waarin veranderlijkheid en dialoog onvermijdelijk zijn. Mijn ‘remix’ is intussen overweldigend positief ontvangen. Maar, belangrijker nog, het heeft een knuppel in het hoenderhok gegooid, een vraag gesteld waar het hoog tijd voor is.

Is een boek ooit af? Zeg het maar! Het mijne niet.

 

 

De zes levens van Sophie

Lebowski Publishers

bookcover2

 

Meuleman etaleert een stilistisch en technisch meesterschap zonder zich op overbodige franje te laten betrappen. Een verrassend debuut dat ik met bewondering heb gelezen.Jan Leyers

De zes levens van Sophie is een droomdebuut waarmee de auteur zich in de kijker speelt.***** – Mustreads.nl

De zes levens van Sophie is het debuut van het jaar. – Susan Smit in Happinez

De zes levens van Sophie is een ijzersterk debuut vol mysterie en suspense.  Boekboetiek.be

Als dit je debuut is, wat komt er dan nog meer? – EenMooieDagVoorLiteratuur

Load More